Afscheid zonder kus

Op afstand je ouders bemoedigen, achter het glas, via de telefoon of ver uit elkaar zittend in de tuin. De beelden in deze nieuwe, rare tijd, van onszelf en de mensen om je heen komen op allerlei verschillende manieren binnen bij je. Mooie initiatieven, ontroerende acties, vindingrijke oplossingen. En ondanks de afstand brengt het ons op de een of andere manier ook wel weer dichter bij elkaar. Maar wat nu als een van je ouders besmet raakt, in het ziekenhuis of in een verpleeghuis terecht komt en je er niet meer naar toe kunt? Als het enige wat je nog kunt doen is, dat je bij de telefoon moet wachten op de stem van de artsen. Hoe kun je je staande houden in deze tijd van gemis en onmacht?
Ik weet nog goed hoe we, bijna twee jaar geleden, met het gezin in een grote kring rond het bed van mijn vader zaten. Omstebeurt zaten we naast hem en hielden zijn handen vast. Hij was niet alleen. Zijn laatste adem deelden we samen toen we hem rustig zagen wegglijden. Het klinkt raar maar ik zou dat moment nog vaak willen overdoen. Even weer bij hem zijn en die laatste minuten samen met het gezin beleven.
 
Hoe moet dat voelen in deze tijd, als je er niet bij kunt zijn? Als een van je ouders in het ziekenhuis of in het verpleeghuis ligt. In de laatste fase of in de tijd ervoor als ze aan het vechten zijn om te kunnen blijven leven. Als je niet met bemoedigende woorden langs de lijn kunt staan met je spandoeken en je waterzakken. Wat doe je dan met je zorg, je gevoelens van angst en verdriet? Je voelt misschien onmacht in je hart. Een grote machteloosheid die zijn weg naar buiten moet vinden.

Als je me nodig hebt, zal ik er voor je zijn..

Het lijkt bijna geen toeval als drie vriendinnen van mij afgelopen week in deze situatie terecht komen. Van veraf, soms vanuit andere landen, moeten ze toezien hoe hun vader of moeder de strijd met Corona of een andere levensbedreigende ziekte is aangegaan. Geen omarmingen, kussen of omhelzingen die ze kunnen geven aan de mensen die ze zo lief hebben. Aan hen die ze het leven gaven. Het enige wat ze kunnen doen is afwachten en bidden voor een goede afloop. En daarnaast zijn ze alledrie gestart met het schrijven over hun gevoel, de situatie of het schrijven van brieven aan hun ouders.

Schrijven over je gevoel haalt het verdriet naar boven maar maakt ook de mooie gouden randen zichtbaar. Ik schreef zo beeldend mogelijk over mijn leven en het ziekteproces van mijn vader en haal daar iedere dag nog moed en inspiratie uit. Afscheid nemen zonder kus. Ik heb het niet hoeven doen en ik wens jou als het nodig is ook een liefdevol afscheid toe. Want je ouders hebben je gedragen, je hele leven lang. Daar hoort een liefdevolle kus bij als afscheid.

Dan is echt de tijd gekomen om te gaan. Als ik hem vastpak en bijna niet meer los wil laten, zegt hij met verstikte stem: ‘Bedankt voor alles.’ In een soort automatisme zeg ik terug: ‘Nee, jij bedankt voor alles.’ Ik kom even omhoog en kijk hem aan. Onze ogen zijn nat, van emotie, van moeheid, van het verdriet in de liefde.

– Uit het boek ‘De kracht van liefde’

Wil je lezen welke woorden ik nog meer schreef over mijn jeugd en mijn ouders? Lees hier meer over het boek ‘De kracht van liefde’.

Delen:

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Christa

Gerelateerde inspiratie

Opstaan na tegenslag
Een moedig levensverhaal

Opstaan na tegenslag

“Ik had kracht nodig om uit de auto te komen nadat ik met 100 km per uur een kettingbotsing had veroorzaakt. Ik had moed nodig toen mijn man vertelde dat hij weg ging en ik alleen achterbleef met twee kleine kinderen, ik had veerkracht nodig toen ik arbeidsongeschikt werd verklaard en niet meer geschikt leek voor alles in het leven. En ik had liefde en trots nodig om te blijven staan na het overlijden van mijn vader.

Lees meer
Aandachtig leven vanuit je hart

Vertraag en laat je verwonderen

De tijd nemen om stil te staan of zomaar even te gaan liggen in het gras. Misschien neem je het jezelf wel eens voor maar doe je het toch steeds niet. Je gunt jezelf geen tijd of je denkt aan wat anderen zullen zeggen als jij daar ligt. Herken je dat? Dingen niet doen terwijl je ze heel graag wilt? Iedere keer als je langsloopt, als je iets ziet wat ermee te maken heeft denk je, dat wilde ik graag maar toch doe ik niet! Je voelt je misschien teleurgesteld of neemt jezelf voor om binnenkort toch echt even een stap terug te doen.

Lees meer
De kracht van creatief schrijven

Een scheur in je hart

Soms lijkt het alsof je vastloopt in je leven, letterlijk. Alsof de raderen van de wielen van de tijd zijn blijven steken in hun draai terwijl de zandloper van je leven gewoon doorgaat. Kleine korrels zand die maar blijven stromen en nooit meer terugkomen. Want de tijd van vroeger komt niet meer terug. Het zou kunnen dat dit je een gevoel van machteloosheid geeft, van geen keuze hebben, van onmacht. Je ziet prachtige dingen om je heen en probeert te genieten en tevreden te zijn met dat wat er wel is maar toch lukt het je niet meer zo goed.

Lees meer
De kracht van creatief schrijven

Dichtbij jezelf blijven

Terwijl de storm om ons allen heen – in onze gezinnen en in ons hart – al is begonnen, proberen we allemaal met een zekere veerkracht nog steeds te blijven staan. Het raakt ons en het vult ons, en jammer genoeg veelal niet op een fijne manier. Lukt het jou om in deze tijd je blik helder te houden? Je hoofd hoog en je angsten met liefde  te benaderen? Hoe blijf je positief als de nare dingen onophoudelijk dichterbij dreigen te komen? Als het nieuws je overspoelt, als er geen ruimte is voor even een moment voor jezelf?

Lees meer
Aandachtig leven vanuit je hart

Voel vertrouwen in jezelf

En dan is de dag daar. Het moment dat je in het diepe springt. Zonder diploma, zonder bandjes om je armen die je drijvend zullen houden. En terwijl je niet weet of je het wel kunt, stap je naar voren en springt. Waarom ga je pas beginnen als je alles klaar hebt, als je weet wat je wilt en hoe het moet. Waarom wachten. Want weet je, dat moment komt niet. Er is geen perfecte tijd, geen ideaal moment om te starten met iets.

Lees meer
Een moedig levensverhaal

Een dun laagje goud

Het is zeven uur in de ochtend. 30 oktober 1987. Trots kijk ik om me heen. Mijn eigen huis sinds een paar weken. Hij staat zijn brood te smeren. Bijna klaar om allebei te gaan werken. Als de telefoon gaat. Ik neem hem op en luister. Voorzichtig ga ik zitten. Het nieuws wat mijn moeder brengt. De ernst dringt nog niet door. Toch voelt het fout.

Lees meer
De kracht van creatief schrijven

De kunst van het kiezen

Soms zijn er keuzes die je met je hart moet maken, maar die je veel weerstand opleveren. In het begin van 2020 was dat het geval. Ik besloot dat mijn succesvolle online community ‘De Schrijfschool’ ging stoppen. Vier jaar eerder ging mijn pipowagen symbolisch open, als klaslokaal voor honderden mensen. Wat een mijlpaal en wat was dat een mooi voorbeeld van je droom volgen en manifesteren van wat je graag wilt.

Lees meer