Een dun laagje goud

Het is zeven uur in de ochtend. 30 oktober 1987. Trots kijk ik om me heen. Mijn eigen huis sinds een paar weken. Hij staat zijn brood te smeren. Bijna klaar om allebei te gaan werken. Als de telefoon gaat. Ik neem hem op en luister. Voorzichtig ga ik zitten. Het nieuws wat mijn moeder brengt. De ernst dringt nog niet door. Toch voelt het fout.

Mijn blik, een rondje door de kamer.
Blijft hangen op de muur.
De gouden platen, ze zijn van mij.
Van liedjes die we samen zongen.
Mijn vader en ik.
Een dun laagje goud, hoe toepasselijk.
Later zal blijken hoe dun geluk eigenlijk is.
Als ik de telefoon neerleg bel ik naar school.
Mijn allereerste baan als juf.
Een jonge juf van negentien jaar met dromen en idealen.
Vandaag zal ik er niet zijn.

Snel kleed ik me aan en terwijl hij naar zijn werk moet ga ik naar Harderwijk. Een kleine ruimte waar mijn vader op een tafel ligt. Ingesnoerd op een brancard. “Ik heb het zo koud”, zegt hij, en trilt. Mijn moeder zit op een stoel aan de zijkant, mijn broertje komt binnen. “Ik kan nooit meer lopen, ik voel mijn benen niet.” “Alles komt goed”, zeggen we tegen hem.

In het vakje van de deur vinden we zijn gouden armband.

Mijn moeder zegt: “Hij is zijn gouden armband kwijt. Waarschijnlijk ligt hij in de auto. Willen jullie hem gaan zoeken?” De auto staat ergens op een trailer in Harderwijk. Met mijn broertje doorzoek ik de auto. Er is geen ruimte meer op de plek waar je benen horen te zijn. Het motorblok en de hele voorkant van de auto hebben die plek nu ingenomen. Samen halen we alle spullen uit het kastje en voelen onder de stoelen. In het vakje van de deur vinden we zijn gouden armband. Hij zit onder het bloed, maar ik doe hem in de plastic tas. We zijn zestien en negentien jaar en denken er niet bij na. Niemand zal daarna ooit aan ons vragen of we daarin hulp nodig hebben. We verwerken het allebei op een andere manier.

Ondertussen wordt mijn vader overgebracht naar een groter ziekenhuis. Daar start een operatie. Als we de gang binnenkomen zie ik mijn moeder zitten. Ze zit op de grond met haar knieën opgetrokken en haar rug tegen de muur. Wat ze nooit laat zien, is nu zichtbaar. Ik zie paniek en angst in haar ogen. Tijdens de operatie blijkt er veel meer mis te zijn. Zijn hartslag stopt. Reanimeren met grof geschut, gebroken ribben en aan de beademing. Wachten op een uitslag die de beslissing zal maken. Tussen leven in dood.

Een klein kamertje.
Een klein groepje mensen.
Een dokter die binnenkomt.

In de dagen erna, terwijl hij vecht voor zijn leven, zie ik mijn moeder weer opveren. Alsof er een grote kracht in die kleine witte gympies zit. Met een onophoudelijke stroom van doorzettingsvermogen zal ze ons allemaal inspireren. Terwijl andere mensen hun geliefden verliezen in de kamers naast ons, blijft zijn hartslag kloppen en leert hij weer ademen.

Wil je mijn hele levensverhaal lezen en geïnspireerd raken door woorden van moed en liefde? Lees dan mijn boek ‘De kracht van liefde’.

Delen:

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Christa

Gerelateerde inspiratie

De kracht van creatief schrijven

Dichtbij jezelf blijven

Terwijl de storm om ons allen heen – in onze gezinnen en in ons hart – al is begonnen, proberen we allemaal met een zekere veerkracht nog steeds te blijven staan. Het raakt ons en het vult ons, en jammer genoeg veelal niet op een fijne manier. Lukt het jou om in deze tijd je blik helder te houden? Je hoofd hoog en je angsten met liefde  te benaderen? Hoe blijf je positief als de nare dingen onophoudelijk dichterbij dreigen te komen? Als het nieuws je overspoelt, als er geen ruimte is voor even een moment voor jezelf?

Lees meer
Aandachtig leven vanuit je hart

Voel vertrouwen in jezelf

En dan is de dag daar. Het moment dat je in het diepe springt. Zonder diploma, zonder bandjes om je armen die je drijvend zullen houden. En terwijl je niet weet of je het wel kunt, stap je naar voren en springt. Waarom ga je pas beginnen als je alles klaar hebt, als je weet wat je wilt en hoe het moet. Waarom wachten. Want weet je, dat moment komt niet. Er is geen perfecte tijd, geen ideaal moment om te starten met iets.

Lees meer
De kracht van creatief schrijven

De kunst van het kiezen

Soms zijn er keuzes die je met je hart moet maken, maar die je veel weerstand opleveren. In het begin van 2020 was dat het geval. Ik besloot dat mijn succesvolle online community ‘De Schrijfschool’ ging stoppen. Vier jaar eerder ging mijn pipowagen symbolisch open, als klaslokaal voor honderden mensen. Wat een mijlpaal en wat was dat een mooi voorbeeld van je droom volgen en manifesteren van wat je graag wilt.

Lees meer
Een moedig levensverhaal

Voor altijd in mijn hart

In de donkere nacht rijden we samen. Niet sneller dan snel, want anders maken we het nog erger voor mijn moeder. Een verlaten parkeergarage en een stil en leeg ziekenhuis. De arts wacht ons al op, en in de schemerige lange gang, met veel half openstaande deuren en slapende mensen, vertelt hij kort en zacht wat er zo snel veranderd is. Het lijkt alsof we over iemand anders praten. Verstandig en rustig.

Lees meer