Voor altijd in mijn hart

In de donkere nacht rijden we samen. Niet sneller dan snel, want anders maken we het nog erger voor mijn moeder. Een verlaten parkeergarage en een stil en leeg ziekenhuis. De arts wacht ons al op, en in de schemerige lange gang, met veel half openstaande deuren en slapende mensen, vertelt hij kort en zacht wat er zo snel veranderd is. Het lijkt alsof we over iemand anders praten. Verstandig en rustig.

Snel lopen we samen naar je kamer. Het licht is gedempt en het kapje op je mond moet je voorzien van de nodige zuurstof. Ik zie de liefde in je ogen als we binnenkomen en je kust ons. Mijn niet-te-breken-mama staat nog steeds rechtop, als een dunne, wendbare, jonge boom waar jij je altijd aan kon vasthouden.

Mijn gedachten gaan terug naar eerder deze week. Met je hoofd lag je in mijn armen, terwijl vijf mensen je op je zij keerden. Ik hoorde ze praten over je, wel met respect maar in de derde persoon. ‘Oh, hij heeft ook weer wat ontlasting.’ Je kreunde, want je had zoveel pijn. De schouders die alles in je leven konden dragen, geven het op en zakken door. “Wat een ellende hè schat.” En door mijn tranen heen zeg ik: “Ja pap, je moet nog even volhouden.” Volhouden, doorzetten, opstaan en weer opnieuw beginnen. Het zijn de symboolwoorden voor jouw leven. Maar hoe lang moet je nog volhouden en hoe vaak is weer gaan staan ‘in een rolstoel’ nog een optie?

Je zegt ons hoeveel je van ons houdt en hoe trots je bent. Al zijn je woorden nauwelijks te verstaan.

We praten met je, houden je vast en zijn samen. Team Koos is groter, maar dit is de kern. Wij, vier mensen waar het allemaal mee begon. Een prachtig gezin en wat hebben we de afgelopen vijf weken als een topteam gewerkt. Je zegt ons hoeveel je van ons houdt en hoe trots je bent, al zijn je woorden nauwelijks te verstaan. De nacht gaat over in de dag. Je kleinkinderen komen erbij. Je grote trots. Je voetballers en je kleine meisje. Ze houden je vast en koesteren je. Inmiddels heb ik al een paar keer gebeld naar Madrid, waar mijn oudste kind studeert. Jouw allereerste kleinkind, waar je ‘kleine schooier’ voor zong, moet ik door de telefoon het nieuws gaan brengen.

Als ik terugkom, ruikt de kamer naar je parfum. Fris gewassen en in een schoon bed lig je daar. Je ademt rustig met je ogen dicht. Ik druk een kus op je voorhoofd en snuif je geur diep in mijn neus. Alsof ik als een hamster voor de winter jouw lucht wil bewaren. Ik ben bang dat ik dat ga vergeten, hoe je ruikt, hoe je voelt. ‘Papa wat moet ik zonder jou?’

Maar een paar uur later, weet ik dat ik nooit zonder je zal zijn. Want zoals je zelf een paar dagen eerder al tegen me zei; ‘Je zit voor altijd in mijn hart!”

Dag lieve papa..

Wil je het hele verhaal over mijn leven lezen? Neem een kijkje bij mijn boekenZo beschrijft ‘De kracht van liefde’ mijn levensverhaal en is het tevens een ode aan mijn ouders, Koos en Joke Alberts.

Delen:

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Christa

Gerelateerde inspiratie

Een moedig levensverhaal

Het verliezen van mijn vader

Zondag is het vaderdag daarom wil ik je even meenemen in deze (oude) podcast die ik in september 2018 twee weken na zijn overlijden opnam. Ik luisterde hem vanmorgen zelf weer even terug en voelde hoe waardevol deze woorden waren. Daarom deel ik dit graag met jou.

Lees meer
Aandachtig leven vanuit je hart

Leef je mooiste leven

Ergens willen we allemaal een geweldig, liefdevol en vrij leven. Maar hoe ziet dat er dan uit? Is dat, zoals Michael Pilarczyk zegt: “Leef je mooiste leven?” We kennen allemaal de beelden, de sfeer en de energie die we soms op de social media vinden als we aan het scrollen zijn. Op een prachtige bergtop of aan het meer bij zonsondergang in je tent. Je kunt bijna door het scherm heen, van je telefoon of computer, voelen hoe geweldig dat moet zijn als je op die plek bent. Hoe relaxed en zen je zou zijn als je nu daar zat. Simpel met niets, in die prachtige natuur.

Lees meer
Opstaan na tegenslag
Een moedig levensverhaal

Opstaan na tegenslag

“Ik had kracht nodig om uit de auto te komen nadat ik met 100 km per uur een kettingbotsing had veroorzaakt. Ik had moed nodig toen mijn man vertelde dat hij weg ging en ik alleen achterbleef met twee kleine kinderen, ik had veerkracht nodig toen ik arbeidsongeschikt werd verklaard en niet meer geschikt leek voor alles in het leven. En ik had liefde en trots nodig om te blijven staan na het overlijden van mijn vader.

Lees meer
Aandachtig leven vanuit je hart

Vertraag en laat je verwonderen

De tijd nemen om stil te staan of zomaar even te gaan liggen in het gras. Misschien neem je het jezelf wel eens voor maar doe je het toch steeds niet. Je gunt jezelf geen tijd of je denkt aan wat anderen zullen zeggen als jij daar ligt. Herken je dat? Dingen niet doen terwijl je ze heel graag wilt? Iedere keer als je langsloopt, als je iets ziet wat ermee te maken heeft denk je, dat wilde ik graag maar toch doe ik niet! Je voelt je misschien teleurgesteld of neemt jezelf voor om binnenkort toch echt even een stap terug te doen.

Lees meer
De kracht van creatief schrijven

Een scheur in je hart

Soms lijkt het alsof je vastloopt in je leven, letterlijk. Alsof de raderen van de wielen van de tijd zijn blijven steken in hun draai terwijl de zandloper van je leven gewoon doorgaat. Kleine korrels zand die maar blijven stromen en nooit meer terugkomen. Want de tijd van vroeger komt niet meer terug. Het zou kunnen dat dit je een gevoel van machteloosheid geeft, van geen keuze hebben, van onmacht. Je ziet prachtige dingen om je heen en probeert te genieten en tevreden te zijn met dat wat er wel is maar toch lukt het je niet meer zo goed.

Lees meer
Een moedig levensverhaal

Afscheid zonder kus

Op afstand je ouders bemoedigen, achter het glas, via de telefoon of ver uit elkaar zittend in de tuin. De beelden in deze nieuwe, rare tijd, van onszelf en de mensen om je heen komen op allerlei verschillende manieren binnen bij je. Mooie initiatieven, ontroerende acties, vindingrijke oplossingen. En ondanks de afstand brengt het ons op de een of andere manier ook wel weer dichter bij elkaar. Maar wat nu als een van je ouders besmet raakt, in het ziekenhuis of in een verpleeghuis terecht komt en je er niet meer naar toe kunt? Als het enige wat je nog kunt doen is, dat je bij de telefoon moet wachten op de stem van de artsen. Hoe kun je je staande houden in deze tijd van gemis en onmacht?

Lees meer
De kracht van creatief schrijven

Dichtbij jezelf blijven

Terwijl de storm om ons allen heen – in onze gezinnen en in ons hart – al is begonnen, proberen we allemaal met een zekere veerkracht nog steeds te blijven staan. Het raakt ons en het vult ons, en jammer genoeg veelal niet op een fijne manier. Lukt het jou om in deze tijd je blik helder te houden? Je hoofd hoog en je angsten met liefde  te benaderen? Hoe blijf je positief als de nare dingen onophoudelijk dichterbij dreigen te komen? Als het nieuws je overspoelt, als er geen ruimte is voor even een moment voor jezelf?

Lees meer