Voor altijd in mijn hart

In de donkere nacht rijden we samen. Niet sneller dan snel, want anders maken we het nog erger voor mijn moeder. Een verlaten parkeergarage en een stil en leeg ziekenhuis. De arts wacht ons al op, en in de schemerige lange gang, met veel half openstaande deuren en slapende mensen, vertelt hij kort en zacht wat er zo snel veranderd is. Het lijkt alsof we over iemand anders praten. Verstandig en rustig.

Snel lopen we samen naar je kamer. Het licht is gedempt en het kapje op je mond moet je voorzien van de nodige zuurstof. Ik zie de liefde in je ogen als we binnenkomen en je kust ons. Mijn niet-te-breken-mama staat nog steeds rechtop, als een dunne, wendbare, jonge boom waar jij je altijd aan kon vasthouden.

Mijn gedachten gaan terug naar eerder deze week. Met je hoofd lag je in mijn armen, terwijl vijf mensen je op je zij keerden. Ik hoorde ze praten over je, wel met respect maar in de derde persoon. ‘Oh, hij heeft ook weer wat ontlasting.’ Je kreunde, want je had zoveel pijn. De schouders die alles in je leven konden dragen, geven het op en zakken door. “Wat een ellende hè schat.” En door mijn tranen heen zeg ik: “Ja pap, je moet nog even volhouden.” Volhouden, doorzetten, opstaan en weer opnieuw beginnen. Het zijn de symboolwoorden voor jouw leven. Maar hoe lang moet je nog volhouden en hoe vaak is weer gaan staan ‘in een rolstoel’ nog een optie?

Je zegt ons hoeveel je van ons houdt en hoe trots je bent. Al zijn je woorden nauwelijks te verstaan.

We praten met je, houden je vast en zijn samen. Team Koos is groter, maar dit is de kern. Wij, vier mensen waar het allemaal mee begon. Een prachtig gezin en wat hebben we de afgelopen vijf weken als een topteam gewerkt. Je zegt ons hoeveel je van ons houdt en hoe trots je bent, al zijn je woorden nauwelijks te verstaan. De nacht gaat over in de dag. Je kleinkinderen komen erbij. Je grote trots. Je voetballers en je kleine meisje. Ze houden je vast en koesteren je. Inmiddels heb ik al een paar keer gebeld naar Madrid, waar mijn oudste kind studeert. Jouw allereerste kleinkind, waar je ‘kleine schooier’ voor zong, moet ik door de telefoon het nieuws gaan brengen.

Als ik terugkom, ruikt de kamer naar je parfum. Fris gewassen en in een schoon bed lig je daar. Je ademt rustig met je ogen dicht. Ik druk een kus op je voorhoofd en snuif je geur diep in mijn neus. Alsof ik als een hamster voor de winter jouw lucht wil bewaren. Ik ben bang dat ik dat ga vergeten, hoe je ruikt, hoe je voelt. ‘Papa wat moet ik zonder jou?’

Maar een paar uur later, weet ik dat ik nooit zonder je zal zijn. Want zoals je zelf een paar dagen eerder al tegen me zei; ‘Je zit voor altijd in mijn hart!”

Dag lieve papa..

Wil je het hele verhaal over mijn leven lezen? Neem een kijkje bij mijn boekenZo beschrijft ‘De kracht van liefde’ mijn levensverhaal en is het tevens een ode aan mijn ouders, Koos en Joke Alberts.

Delen:

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Christa

Gerelateerde inspiratie

De kracht van creatief schrijven

Dichtbij jezelf blijven

Terwijl de storm om ons allen heen – in onze gezinnen en in ons hart – al is begonnen, proberen we allemaal met een zekere veerkracht nog steeds te blijven staan. Het raakt ons en het vult ons, en jammer genoeg veelal niet op een fijne manier. Lukt het jou om in deze tijd je blik helder te houden? Je hoofd hoog en je angsten met liefde  te benaderen? Hoe blijf je positief als de nare dingen onophoudelijk dichterbij dreigen te komen? Als het nieuws je overspoelt, als er geen ruimte is voor even een moment voor jezelf?

Lees meer
Aandachtig leven vanuit je hart

Voel vertrouwen in jezelf

En dan is de dag daar. Het moment dat je in het diepe springt. Zonder diploma, zonder bandjes om je armen die je drijvend zullen houden. En terwijl je niet weet of je het wel kunt, stap je naar voren en springt. Waarom ga je pas beginnen als je alles klaar hebt, als je weet wat je wilt en hoe het moet. Waarom wachten. Want weet je, dat moment komt niet. Er is geen perfecte tijd, geen ideaal moment om te starten met iets.

Lees meer
Een moedig levensverhaal

Een dun laagje goud

Het is zeven uur in de ochtend. 30 oktober 1987. Trots kijk ik om me heen. Mijn eigen huis sinds een paar weken. Hij staat zijn brood te smeren. Bijna klaar om allebei te gaan werken. Als de telefoon gaat. Ik neem hem op en luister. Voorzichtig ga ik zitten. Het nieuws wat mijn moeder brengt. De ernst dringt nog niet door. Toch voelt het fout.

Lees meer
De kracht van creatief schrijven

De kunst van het kiezen

Soms zijn er keuzes die je met je hart moet maken, maar die je veel weerstand opleveren. In het begin van 2020 was dat het geval. Ik besloot dat mijn succesvolle online community ‘De Schrijfschool’ ging stoppen. Vier jaar eerder ging mijn pipowagen symbolisch open, als klaslokaal voor honderden mensen. Wat een mijlpaal en wat was dat een mooi voorbeeld van je droom volgen en manifesteren van wat je graag wilt.

Lees meer